“Als je iemand tegenkwam op school die je dat weekend had ontmoet, gaf je elkaar een klein knikje als blijk van herkenning, maar verder niets. Niemand mocht het weten.”
Een verlaten boerderij in een klein dorpje, inclusief gigantisch terrein, jacuzzi en leegstaand zwembad, waar een grote groep jongeren met knaldrang precies kan doen wat ze willen. Dat klinkt als de nachtmerrie van iedereen met greintje verantwoordelijkheidsgevoel. Maar voor Pascal Rakers en Gerard Hulshof was dit het startpunt van tien jaar lang house- en technofeesten en -festivals organiseren onder de naam KopjeK, in en rondom Groningen.
In die tien jaar is er veel gebeurd. In korte tijd groeide KopjeK uit tot een begrip in de stad. Vooral de gestoorde verkleedfeestjes en onverwachte raves onder viaducten, in een zwembad, een park of bijvoorbeeld in een verlaten ijshockeystadion werden berucht onder de jonge bewoners in de stad.
De locaties waren vaak tot het laatste moment geheim, dus er was wel bekend dat er massaal ontspoord kon worden, maar het was de hele week gissen waar dat dan zou zijn.
Lang ging dat goed, tot de organisatie eind vorig jaar een enorme klap te verwerken kreeg. Gerard, een van de oprichters en het creatieve brein achter de feesten, overleed in december op 36-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Nu, ongeveer een half jaar later, is de handdoek duidelijk niet in de ring gegooid.
Complete chaos
“Eigenlijk was het de eerste jaren complete chaos”, zegt Pascal. “Rond ons afstuderen pakten we het pas serieus aan, toen ging het van feestjes organiseren in Groningen naar eigen programma’s hosten op festivals. Vanaf daar werd het serieuzer. Ik heb toen, na vier jaar, een boek gekocht: Hoe organiseer je een festival?”
De eerste editie is daar volgens hem nog steeds het beste voorbeeld van. Er bestaan opnames waarin wordt omgeroepen of er nog iemand een extra broek bij zich heeft, omdat iemand in een vijver was gevallen. Het was in een boerderij, en waarschijnlijk hebben mensen vanaf de snelweg de politie gebeld omdat er zo veel lawaai was.
Tjade de Vries vond laatst foto’s van een van de feesten in een kraakpand. “Ik kon niet geloven dat die echt waren. Het is echt idioot hoe mensen zich toen lieten fotograferen.”
Niemand mocht het weten
“Soms verlang ik daar wel naar terug”, zegt Tjade. “We schieten heus nog wel uit, hoor. Alleen niet in the picture. In elk geval niet in Groningen.”
“Het groepje geïnteresseerden was veel kleiner toen we begonnen. We gaven feesten voor ongeveer vijfhonderd man, die allemaal als ongeschreven regel hadden dat er de rest van de week niet meer over werd gepraat. Als je iemand tegenkwam op school die je dat weekend had ontmoet gaf je elkaar een klein knikje als blijk van herkenning, maar verder niets. Niemand mocht het weten.”
Mensen dachten volgens Tjade toen al snel: als je naar dat soort feestjes gaat, ben je of drugsdealer, of drugsverslaafd. “Terwijl je nu op je maandagochtend prima kunt vertellen hoeveel pillen je hebt geslikt.”
Groningen
Het feestaanbod is enorm gegroeid, en daardoor ook de acceptatie. “Als wij ons e-mailadres voor de kaartverkoop op Hyves hadden gezet, waren we binnen vijf minuten uitverkocht omdat mensen hunkerden om een keer per maand naar een leuk feestje te gaan”, zegt Tjade.
Volgens hem is Groningen vruchtbare grond voor dit soort nachten. “Er zijn hier gewoon fucking veel studenten die constant willen gaan. Het ligt denk ik ook aan de instelling van de mensen: iedereen wil samenwerken. Dat moet ook wel, want we delen dezelfde groep bezoekers.”
Gerard
Vorig jaar overleed hun vriend en medeoprichter Gerard. “Hij is de man met wie ik het uiteindelijk allemaal ben begonnen”, zegt Pascal. “Een hele creatieve, warme man. De hele stad kende hem, en hij was altijd overal om je een grote, natte, kleffe knuffel te geven.”
“Op organisatorisch vlak hadden we helemaal niets aan hem, maar op creatief gebied was hij degene om wie het draaide. Als we een vette locatie hadden gevonden kwam hij gelijk met een paar opties wat we er mee konden.”
Gerard begon uit het niets enorm af te vallen. “Vier weken nadat ik hem naar de dokter bracht, is hij overleden”, zegt Pascal.
“Je zou denken dat je eerste reactie is om ermee te kappen”, zegt Tjade. “Maar daar kom je ook weer overheen, door in plaats van gas terug te nemen juist extra hard te werken. Al zijn vrienden stonden klaar om te helpen en met een hele groep in te vullen wat we misten.”
Vooruit kijken
Pascal en Tjade denken niet in langetermijnplanningen. Leuke dingen doen blijft belangrijker. “Ik denk niet dat we in bezoekersaantallen hoeven te groeien, maar meer groei zien in het ontwikkelen van talent”, zegt Tjade. “We zijn bezig met een eigen platenlabel, we willen een mooi platform zijn voor producers.”
“Echt geld verdienen hebben we nog nooit gedaan, en dat zal waarschijnlijk ook nooit gaan gebeuren. Maar dat is goed, zolang we leuke dingen kunnen blijven doen.”
